Waar zijn de curatoren op hakken?

Vrouwelijke curatoren
De naam curator op hakken zou anders doen vermoeden, maar eigenlijk sta ik er helemaal niet zo bij stil dat ik een vrouw ben die een typisch ‘mannenberoep’  bedrijft. Het was pas toen iemand op mijn vorig kantoor de kolder in zijn kop kreeg en vond dat we allemaal ineens aan ‘personal branding’ moesten doen, dat ik bedacht dat op 85 curatoren in het arrondissement maar 5 vrouwen toch wel onderscheidend was. En zo is het idee voor curator op hakken geboren, al duurde het een aantal jaar voordat ik de moed verzamelde om een blog op poten te zetten, dit keer niet ter meerdere glorie van een baas.

En waarom zijn er eigenlijk zo weinig vrouwelijke curatoren? De mogelijkheden zijn er in principe genoeg. Er studeren de laatste jaren meer vrouwen af in het recht en er stromen meer vrouwen de advocatuur in dan mannen. Een net afgestudeerde advocaat heeft tijdens de studie niet of nauwelijks met faillissementsrecht te maken gehad. In de blog hoe word je curator had ik het er al over. De keuze van vooropleiding hoeft er niet aan in de weg te staan dat je curator wordt. Wat speelt er dan wel?

Ten eerste wreekt zich volgens mij het afstappen van de brede opleiding van stagiaires bij veel  kantoren. Advocaat-stagiaires worden sneller aangenomen op een bepaalde sectie en wisselen wellicht een keer naar een ander rechtsgebied tijdens de stage. Ze krijgen de faillissementspraktijk niet meer vanzelf mee. Mijn ervaring is dat door de jaren heen net zoveel vrouwen door het curatorenvirus gebeten zijn als mannen. De faillissementspraktijk is echt niet iedereen gegeven, maar onbekend maakt ook onbemind.

Ten tweede speelt ook de specialisatie mee die zich de laatste jaren heeft doorgezet bij de curatoren. Er worden in Rotterdam nauwelijks nog jonge advocaten tot curator benoemd, waardoor de instroom aan curatoren stokt. Mijn collega curator Raimond Dufour bevestigt dat dit een vrijwel landelijke trend is in een statistische analyse van alle in 2016 landelijk afgewikkelde faillissementen.

Behalve in Amsterdam, waar 27,1 % van de curatoren bij benoeming minder dan 4 jaar bezig is, zijn in de rest van het land hooguit 5,1 % van de curatoren korter dan vier jaar bezig. In de categorie 4 tot 8 jaar loopt dit wel op, maar verreweg de meeste curatoren behoren tot de categorie die meer dan 12 jaar bezig zijn. De gemiddelde ervaring  als advocaat/ curator is door collega Dufour becijferd op 15,9 jaar. Laat ik overigens nu precies dit jaar 16 jaar curator zijn…

De curatorenbranche vergrijst en dat betekent dan ook dat meer vrouwelijke instroom in de advocatuur op dit moment beperkt invloed heeft op het aantal curatoren. Maar het is niet helemaal hopeloos. Onder de jongere curatoren (0 tot 4 jaar), die in 2016 faillissementen hebben afgewikkeld, is 45,5 % vrouw, terwijl dat er in ‘mijn’ categorie nog maar 10,8 % zijn.  Ik ben overigens benieuwd of al die jonge dames uit Amsterdam komen, want in Rotterdam is het aantal vrouwelijke curatoren helaas niet toegenomen de laatste jaren.

Ten derde noem ik toch gender stereotypen, die vrouwen ook zichzelf opleggen. Verreweg de meeste familierechtadvocaten zijn bijvoorbeeld vrouw, verreweg de meeste curatoren zijn man. De mogelijkheden zijn er alom, maar toch worden op een of andere manier de vaardigheden die een curator nodig heeft als typisch mannelijk gezien. Kennelijk is iets met kinderen daarentegen, zoals echtscheidingen, typisch vrouwelijk, al wordt er in beide gevallen net zo hard onderhandeld. Ik denk (generaliserend) ook dat dit komt omdat mannen sneller dingen aanpakken waar ze eigenlijk in het begin weinig verstand van hebben, maar gaandeweg in het ritme komen. Vrouwen spelen eerder op safe.

Het spiegelbeeld van de curatoren vinden we overigens bij de rechterlijke macht. De meerderheid van rechters-commissaris in faillissementen is vrouw. En dat is eigenlijk raar, want we weten dat weinig vrouwen curator worden en dus zullen er helemaal weinig rechters-commissaris zijn die in de praktijk weten wat het is om curator te zijn. Toch zijn er goed juridisch geschoolde rechters op de rechtbanken die zich met het faillissementsrecht bezig houden. Het roulatiesysteem bij de rechterlijke macht geeft rechters overigens vaak ook weinig keuze. Eens in de zoveel jaar zal een rechter op de faillissmentsafdeling van de rechtbank terecht kunnen komen. Gewoon doen dus lijkt wel het motto.

Dus curatoren, neem de volgende keer een vrouwelijke collega mee op stap en laat ze zien hoe veel leuker de faillissementspraktijk is dan de datarooms van M&A. En curatoren in spe op hakken, ja, het moed zal je in de schoenen zakken als je na een gesprek van anderhalf uur de bestuurder van de failliet een hand geeft en te horen krijgt: “Maar wanneer komt de curator nou?” of dat de mannelijke student op snuffelstage, die je mee op sleeptouw neemt, voor curator wordt aangezien (allebei echt gebeurd), maar je hebt tenminste wel verhalen voor bij de borrel en (vind ik tenminste) een mooi vak.

© 2017 – 2018, MariaB. All rights reserved.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *