Curator op hakken

Het is steeds weer een verrassing voor velen, een vrouwelijke curator. Dat is toch mannenwerk? Maar dat ben ik. En nog eentje op hakken ook. Een voorbeeld:

Maar dit is geen schoenenblog, al zal ik niet ontkennen dat ik een uitgebreide collectie beheer. Aan dit paar hangt overigens een verhaal en een  faillissement, maar dat is weer voer voor een latere post.

Ik doe dit werk inmiddels 15 jaar. Sinds mijn eerste stappen als jonge curator in Zoetermeer heb ik er heel wat bijgeleerd, met name in assertief zijn. Je bent er niet om vrienden te maken en je kunt maar duidelijk zijn.

Wat is de kick? Ieder faillissement die je door de rechtbank wordt toegewezen is in de eerste dagen en uren een cadeau die je kunt uitpakken. Er kan van alles inzitten, een nette onderneming in slechte tijden, een frauduleuze bende, of een menselijk ellende verhaal. Geen faillissement is hetzelfde en je ziet jezelf geconfronteerd met het tijdelijk runnen van ondernemingen: van een schroothandel tot een reclamebureau. Na sluiting en de opheffingsuitverkoop kan de bodem van de doos bereikt lijken te zijn,  maar dan begint pas het denk- en speurwerk. Wat is er nu echt misgegaan en is de ondernemer daarvoor verantwoordelijk (lees: aansprakelijk)?

Keerzijde van de adrenaline kick is dat je er als curator alleen voor staat. “Your ass is grass”  als het fout gaat. De rechter-commissaris, die benoemd wordt om toezicht te houden, staat weliswaar veelal aan jouw kant, maar op afstand. Veel belangrijke beslissingen worden door de curator voorbereid en vervolgens met de RC besproken. Een ervaren RC zal vaak waardevolle inzichten geven, maar er draaien ook op ons vakgebied onervaren rechters mee, die pas recent op de afdeling faillissementen zijn gedropt. Een verse RC heeft wel eens letterlijk tegen mij gezegd bij de vraag of het verstandig was om een onderneming door te draaien: “het is uw beslissing”. En bedankt…

Om terug te komen op het hakkenthema. Ergens in 2005 stond ik op een borrel voor curatoren, toen een gerenommeerd Rotterdams curator de volgende woorden sprak: “vrouwen kunnen toch geen goede curator zijn”. Ik dacht even dat het een misplaatste grap was en ik heb geen lange tenen, maar het was daadwerkelijk zijn mening. Dat er mensen rondlopen met dergelijke vooroordelen in ons eigen vak  is natuurlijk te triest voor woorden. Het is echter een aansporing geweest om verder te gaan om zijn ongelijk te bewijzen. Dat er nog veel meer curatoren op hakken bij mogen komen. Of curatoren op pumps, ook goed, maar nooit op UGG’s…

 

© 2015 – 2018, MariaB. All rights reserved.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *