De aansprakelijke bestuurder?

In anderhalf jaar curator op hakken heb ik het onderwerp bestuurdersaansprakelijkheid eigenlijk vermeden. Er wordt hier al zo veel over geschreven dat een frisse invalshoek lastig te vinden is. Hoe uit te leggen zonder op een studieboek of op al die andere artikelen te lijken van snelle advocaten, die u graag bijstaan. Google maar ‘bestuurdersaansprakelijkheid’ en u ziet wat ik bedoel.

Bestuurdersaansprakelijkheid is dus een ‘hot issue‘. Er zijn ook vele vormen van bestuurdersaansprakelijkheid: tegenover de onderneming zelf, de fiscus, individuele schuldeisers  en ‘last but not least‘ de curator.  Het is de ultieme stok die curatoren in handen hebben om bestuurders vrees aan te jagen. Maar is het wel zo angstaanjagend? Lees “De aansprakelijke bestuurder?” verder

De faillissementsaanvraag: klein verzoek, groot gevolg

Als curator houd je iedere week nauwlettend de faillissementsuitspraken (en wie van de concurrentie wat krijgt) in de gaten. Soms zakt de moed je in de schoenen als er bekenden tussen blijken te zitten. Recent werd een lokale horecazaak met hoog bruingehalte, die ik een warm hart toedraag, failliet verklaard om eigenlijk een schijntje. Gelukkig konden ze nog het nodige doen om het faillissement te vernietigen, maar niet zonder de nodige schade. Een eenmaal uitgesproken faillissement is namelijk niet zo makkelijk meer ongedaan te maken. Lees “De faillissementsaanvraag: klein verzoek, groot gevolg” verder

De aansprakelijke curator, of toch niet?

Curatoren maken veel fouten, althans dat is de indruk die regelmatig wordt gewekt. Ons beroepsgroep is geen heilige, maar ik wil altijd eerst graag weten wie dit roept. Hoe vaak ik wel niet van disfunctioneren ben beticht door iemand die zelf juist in het faillissement onjuist heeft gehandeld en daarop is aangesproken. De gedachtengang zal wel zijn: “misschien gaat ze wel weg als ik maar hard genoeg roep dat ik bij de rechter-commissaris ga klagen”. Op zijn Rotterdams is het antwoord: “O ja joh?”.

De curator is wat dat betreft een gemakkelijk doelwit. Maar waar ligt nu eigenlijk de grens tussen een handig opererend curator die zeker niet alle partijen kan of wil blij maken en een curator die over de schreef gaat? Soms is die grens moeilijk te trekken. Mijn patroon zei ooit dat je je werk als curator eigenlijk niet goed doet als je niet af en toe aansprakelijk wordt gesteld. De grenzen opzoeken en op tenen trappen is juist ons werk. Als de curator dat niet doet, dan zijn er aanzienlijk meer lege boedels. Lees “De aansprakelijke curator, of toch niet?” verder

Banken, mag het ook een onsje meer zijn?

Voor de crisis was het verkrijgen van een ondernemerskrediet bij een bank in veel gevallen makkelijk. Een rekening-courant van € 25.000 was over het algemeen zonder zekerheden mogelijk. Moest er na verloop van tijd iets bij, dan was dit meestal ook bespreekbaar met je accountmanager. Het kwam niet zelden voor dat zo door de jaren heen een bankschuld langzaam, maar soms ook stevig, werd uitgebouwd. Volgens velen is een van de bronnen van de bankencrisis gelegen in het te makkelijk geld verkrijgen. Dat is ook in bepaalde gevallen zeker waar. Lees “Banken, mag het ook een onsje meer zijn?” verder

Doorstart: doorgestoken kaart?

“Zo’n doorstart is toch doorgestoken kaart?” is een vaak gehoord geluid. In Nederland kennen we echter weinig andere alternatieven om ongezonde ondernemingen te saneren. In theorie is er nog de mogelijkheid van de surseance van betaling. Surseance verleent uitstel van betaling met als doel om een akkoord met de schuldeisers te bereiken, zodat het bedrijf weer verder kan. Lees “Doorstart: doorgestoken kaart?” verder

Weinig kerst in faillissementsland

Als er een ding is dat je als bloggende curator niet kan, is het wel een bemoedigend en warm kerstverhaaltje schrijven. Zo’n pareltje van Dickens waarbij het failliete gezin met gehandicapt kind van een weldoener het kerstdiner geschonken krijgt, en die als uitsmijter ook maar meteen al hun schulden afbetaalt. Lees “Weinig kerst in faillissementsland” verder

Het circus: geen feest

Deze week legde de belastingdienst bij circus Herman Renz beslag en is naar verluidt het faillissement van het circus aangevraagd voor een belastingschuld van €130.000. De kranten kopten er groot mee. Welk kind wilde immers niet destijds weglopen en zich bij het circus voegen? De realiteit van het circusleven is, naast de bedenkelijke omstandigheden waarin circusdieren leven, echter minder romantisch. Lees “Het circus: geen feest” verder

De bodem, een terecht voorrecht?

Bij faillissement hebben de banken vaak de beste papieren in handen om hun vordering (grotendeels) voldaan te krijgen. De bank heeft bij het verlenen van een financiering op alles van waarde een pandrecht verkregen: voorraden, debiteuren, auto’s, inventaris noem het maar op. En op het bedrijfsgebouw natuurlijk een hypotheek. De wet bepaalt dat de pand- of hypotheekhouder bij faillissement ‘separatist’ is, een duur woord waarmee wordt aangegeven dat zij zich eigenlijk niets van het faillissement hoeven aan te trekken en gewoon tot inning en verkoop kunnen overgaan. Dit kan tot gevolg hebben dat er niets meer voor de andere schuldeisers overblijft. Lees “De bodem, een terecht voorrecht?” verder